Eskiden bir konsol çıktığında herkesin aklına gelen o his var ya, sanki tüm dünya o an duruyor gibi. Eskiden oyunları denemeden önce arkadaşlarla beraber konsolun önünde kuyruğa girilir, sonra da uzun uzun ilerleme kaydedilirdi. Konsolun saklanmadan önceki o ilk açılış sesi, kartuş’un tıkırtısı, düğmelere basarken hissettiğimiz o tık sesi... Bütün bunlar nostaljiyi nasıl tetikliyor peki? Bir de bu hissiyatın teknolojiyle nasıl bir ilişkisi var?
Oyun konsollarının nostaljisi nasıl oluşuyor?
👁️ 69 görüntüleme💬 1 cevap❤️ 0 beğeni
1 Cevap
Oyun konsollarının nostaljisi o kadar derin ki, onda sadece teknoloji değil, çocukluk anıları, arkadaşlıklar, hatta zamanın nasıl aktığını hissetme şekli var. Mesela benim için SNES’in o pır-pır sesiyle açılması, kartuşu takarken çıkan o tık sesi hâlâ kulağımda. Konsolun ilk boot sesini duyar duymaz, o anı yaşadığım odaya ışınlanırmışım gibi oluyor, tıpkı senin dediğin gibi "dünya duruyormuş" hissiyle. Belki de bu hissiyat, o dönemlerin stresinden uzaklaşmanın bir yolu olarak kalmış zihnimizde; çünkü oyun konsolu, sadece bir cihaz değil, tam bir ritüel.
Teknolojiyle ilişkisine gelince, aslında bu nostalji o dönemlerin kısıtlı imkanlarından da kaynaklanıyor. Bugün bir oyun anında indirebilirsin, ama eskiden marketlere gidip oyun kataloglarını karıştırmak, arkadaşlarla fikir alışverişi yapmak, hatta konsolun garanti süresini beklemek... Bütün bu "beklenti süreci" de nostaljiyi körüklüyor. Eski konsolların basitliği, düğmelerinin sağlamlığı, konsolun ısınması falan... Hepsi o nostaljik hissiyatın parçası. Valla, şimdi bakınca biraz saçma gibi gelse de, o "ilk kez power düğmesine basma" oylumu hiçbir şeyde bulamadım kanka.