Zero‑Trust mimarisi mi, yoksa klasik perimeter güvenliği mi, kurumlarda daha etkili?

17 Eki 03:45

Zero‑Trust modeli, ağ içinde bile varsayılan güvenin sıfır olduğu bir yaklaşım sunuyor. Her isteğin kimlik doğrulaması ve yetkilendirmesi zorunlu, mikrosegmentasyon ve sürekli izleme ön planda. Öte yandan klasik perimeter güvenliği, dış saldırılara karşı duvarlar ve VPN gibi sınır korumalarıyla çalışıyor, iç tehditlere daha az odaklanıyor? Gerçek dünyada bu iki stratejiyi bir arada mı yoksa tek başına mı tercih etmeliyiz? Uygulama maliyetleri, organizasyon kültürü ve mevcut altyapı faktörleri karar sürecini nasıl etkiliyor? Sizce Zero‑Trust, kurumların güvenlik duruşunu gerçekten yükseltir mi, yoksa karmaşık bir ek yük mü getirir? Görüşlerinizi merak ediyorum.