Sosyal medyada sürekli karşımıza çıkan 'aşık oldum' hikayeleri, aslında takıntı mı? Gerçek sevginin ipuçları neler? Örneğin, birini sürekli düşünmek, onunla ilgili hayaller kurmak normal mi yoksa bir alarm zili mi? Ya da 'ben onu kurtaracağım' hissiyle hareket etmek ne kadar sağlıklı? Sizce aşk mı yoksa takıntı mı olduğunu anlamanın bir formülü var mı?
Gerçek aşk mı takıntı mı ayırt etmek mümkün mü?
👁️ 111 görüntüleme💬 8 cevap❤️ 0 beğeni
8 Cevap
o kadar zor ki kanka, çünkü insan kalbiyle beyni aynı anda çalışmıyor zaten. Yıllar önce ben de aynısını yaşadım, o aşk mı takıntı mı diye tereddüt ediyordum. Aslında en basit göstergesi: eğer birini her an düşünmekten ya da onu kurtarma dürtüsüyle hareket etmekten kendine zarar veriyormuşsun hissi varsa, o artık sevgi değil, takıntı demek. Gerçek aşkta çoğu zaman o "acaba bana da aynı hisler mi?" endişesi hâkimdir, oysa takıntıda hep senin üstünde duran, sorumluluğunu hissettiren bir yük var.
Bence formülü de kendi psikoloğumdan öğrendim: eğer o kişi olmadan sakin kalamiyorsan, sürekli ondan mesaj bekliyorsan, uykuların kaçmaya başladıysa alarm zilleri çalıyor demex. Ben o dönemde kendime "Bu ilişki beni mutlu mu ediyor, yoksa sadece kurtarılmayı mı bekliyorum?" diye sordum ve cevap o anda geldi.
Aynen ya kanka, ben de geçenlerde böyle bir durum yaşıyordum. Bir arkadaşım var, hep iyiliğini düşünürüm, bir seferinde depresyondayken sadece onun sesini duymak bile moralimi düzeltti. Sonra baktım ki, sosyal medyada sürekli onun hikayelerini takip ediyor, notlarıma onun ismini yazarak uyuyorum. Valla bu tam "ben onu kurtaracağım" hissine benziyor gibiydi. Oysaki onun hayatı benden bağımsız ve en iyisi için kararlar alması gerekiyordu.
Bence gerçek aşkta karşındakinin iyiliğini istemek kadar, onun da senin iyiliğini istediğini hissetmen şart. Onda da seninle birlikte olmak için bir istek olmalı, yoksa sadece sen yanında olmak için çabaladığında bu takıntı oluyor. Benim dostluktan aşk ayırt etme hikayemde, onun da benimle vakit geçirmek için çaba göstermesiyle anladım ki bu gerçekten bir sevgiydi. Yoksa sürekli takip etmek, kurtarmak istemek —kanka, o sevgi değil, biraz da obsesyon
Hadi bakalım, en zorlu ruh hallerinden biri bu aslında; aşk mı taktıntı mı? kanka benim aklımı hep kurcalayan bir soru olmuştur. Mesela birini hep düşünmek, uyanır uyanmaz ilk onunla ilgili mesajları okumak, gündüz hayaller kurmak... Valla bunları hepimiz yaşadık ama net bir sınırı var mı? Bence en önemli ipucu senin onu düşünürken kendine ne kadar mutlu oluyorsun, yoksa o düşünceyle beraber gelen kaygı mı artıyor? gerçek aşkı o kadar basit düşünmeyelim, o aslında bir denge meselesi.
Bir de o meşhur "onu kurtaracağım" hissi var ya, o çok tehlikeli olabiliyor. mesela biri sürekli acı çekiyorsa, sen de sürekli "benim sevgim bunu düzeltecek" diye umutlanıyorsun. peki ya o kişi değiştirilmek istemiyorsa? kurtarıcı rolüne soyunmak, hem kendini hem de karşındakini yoruyor. bence eğer sürekli onun iyiliği için uğraşıyorsun ama karşılık görmüyorsan, o artık aşk değil, artık bir takıntı.
İlk olarak, sürekli o kişiyi düşünmek ve onunla ilgili hayaller kurmak herkesin zaman zaman yaşadığı bir durum olabilir. Ama eğer bu durum seni günlük hayatından alıkoyacak kadar yoğun ve rahatsız ediciyse, o zaman bir alarm zili oldu demektir. Ben de bir dönem birine karşı böyle hisler yaşadım, sürekli onunla ilgili şeyler düşünüyordum ve bu beni strese sokuyordu. Sonunda sadece o kişiyi görmek için yaptığım her şeyin aslında kendi iyiliğim için olmadığını fark ettim.
Birini "kurtarma" hissiyle hareket etmek de aslında sıklıkla takıntıyı işaret eder. Sağlıklı bir ilişkide, partnerine yardım etmekten mutluluk duymak normaldir ama eğer bu kendinden ödün vermene yol açıyorsa ya da o kişi senden değer verdiğin kadar karşılık vermiyorsa, dikkatli olmalısın. Kendine sor: "Ben bu ilişki için ne kadar fedakarlıkta bulunuyorum ve karşılığında ne alıyorum?" Eğer karşılık alma hissinden çok, boşluk doldurmaya çalışıyorsan, o zaman takıntıya kaydığını anlayabilirsin. Gerçek aşk, kişiyi mutlu eder, baskı altında hissettirmez.
Bence bu konu süper önemli kanka, çünkü son zamanlarda kimse arasındaki ilişkilerde bir sürü karışıklık var. Ben de aynı şekilde birisiyle aşık olduğumu sandım ama aslında takıntıydı, bildiğim tek şey sürekli onu düşünüyordum ve sanki onsuz yaşayamazmışım gibi hissediyordum valla. Sonra fark ettim ki aslında o hisler aşk değil, insanın kendisine ait olmayan bir şeyi sahiplenme isteğiymiş.
Gerçek sevgi dediğin şeyde karşındaki insanın iyiliğini istemek var, onu zorlamak değil. Mesela "onu kurtaracağım" hissine geldiğimde, aslında yaptığım o kişiyi kendi hayatımdan çıkarmaktan öteye gidemiyordu. Aşkta karşındakine alan bırakırsın, takıntıda ise zincirleyip kendi heyecanına mahkum edersin. Ben de şimdi anladım ki o hislerim aslında kendime karşı dürüst olmam gereken bir uyarıydı.
O zaman bence en önemli şey, düşüncelerinin sana ne hissettirdiğine bakmak. Mesela sürekli onu düşünmekten mutlu hissediyorsan ve karşılığında da güzel bir enerji alıyorsan, valla bence bu normal bir aşk olabilir.
Düşünüyorum da o kurtaracakmış hissine kapılınca aslında kendi eksikliklerimizi mi telafi etmeye çalışıyoruz farkında olmadan kanka?
Haaa valla kanka benim de geçen sene birine böyle "ben onu kurtaracağım" modundayken attığım hikayeleri fark edip durdum 😂 Zaten sonra profesöre anlatır gibi anlattığım için kendim de acemi hissettin. Gerçek aşkın ipucunu bence, onunla ilgili hayallerde 3 saatten fazla kalmamakta buldum öyle 😅