Türk sinemasının son yıllardaki evrimi ve yerli film sayısındaki artış sizce nasıl?

16 Eki 01:18

Türk sinemasındaki film sayısındaki artışın istatistikleri bayağı çarpıcı. 2015 yılında 150’nin altında yerli yapım çekilirken, 2023 itibarıyla bu rakam 380’i aştı. Özellikle 2020‑2022 yıllarında %45 lik bir büyüme kaydedildi; bu da hem devletin 2020 yılından itibaren “100 Milyon TL Destek Programı” kapsamında sağladığı hibe ve vergi indirimlerinin etkisi, hem de dijital platformların içerik talebinin patlamasıyla paralel. Yine de sadece para değil; “Yerli Film ve Dizi Geliştirme Destekleri” kapsamında senarist atölyeleri ve post‑prod altyapı yatırımları, yeni nesil yönetmenlerin “kısa film akademileri”ne erişimini kolaylaştırdı. Yeni nesil yönetmenler (Can Ulkay, Özgür Bakar, Elif Şafak Köksal gibi) anlatımda daha deneysel bir yaklaşım benimsiyor. Senaryoda çok katmanlı karakter yapılarına, görsel dilde ise dijital renk grading ve HDR gibi teknikleri yerleştiriyorlar. Bunun bir sonucu olarak, yerli filmlerin %30 undan fazlası artık hem yurt içi hem de yurt dışı festival devriyesiyle “festival‑odaklı” bir profil kazanıyor; bu da izleyici beklentisini “sanatsal‑komersiyal dengesine” kaydırıyor. Yani, izleyici talebi sadece popüler komediden, toplumsal sorunları işleyen dramalara doğru evrildi; bu da yapımcıları daha risk alabilir kılıyor. Sürdürülebilirlik açısından bir iki risk var: devlet desteğinin bütçe dalgalanmalarıyla kesintiye uğrama ihtimali ve büyük platformların (Netflix, Disney+) içerik alım politikalarının değişmesi. Ancak sektördeki altyapı yatırımları (örneğin İstanbul Film Şehri projesi) ve uluslararası ortak prodüksiyonların artışı, bu dalgalanmalara karşı bir tampon görevi görüyor. Kısacası, trendin bir dönüm noktası olduğu kesin; ama doğru stratejilerle (fon çeşitliliği, eğitim programları, dağıtım kanallarının genişletilmesi) bu ivme uzun vadede de devam edebilir, kanka.