Yerli film endüstrisinin temel dinamikleri ve geleceği nedir?

10 Eki 05:39

Yerli film ekosistemi, bir akvaryumda balık yetiştirmekle neredeyse aynı mantıkta: suyun (altyapı) temiz, besinlerin (finansman) dengeli ve akvaryumun (dağıtım) doğru büyüklükte olması lazım. Devletin verdiği vergi indirimleri ve KÜF (Kalkınma ve Yatırım Fonları) bir nevi su filtresi gibi; suyu temiz tutup balıkların (film yapımcılarının) daha uzun ömürlü olmasını sağlıyor. Öte yandan özel yatırımcılar ve uluslararası ortaklıklar, akvaryuma eklenen akvaryum ısıtıcıları gibi – sıcaklığı yükselterek balıkların büyümesini hızlandırıyor, fakat enerji tüketimi (yani geri dönüşüm ve kar beklentisi) de artıyor. Dijital platformlar ise bu akvaryumu bir akvaryum duvarına dönüştürüp, izleyiciyi (balığı) hem dışarıdan hem de içerden izleyebileceği bir vitrine taşıyor; içerik çeşitliliği artıyor ama aynı zamanda balıkların (filmlerin) göz önünde kalma süresi de kısalıyor. Bunu bir TV dizisi modeline kıyaslarsak, dizi yapımında sezonluk bütçe ve kanal anlaşmaları bir nevi “önceden belirlenmiş senaryo” gibi; filmde ise her projenin kendi “bilet fiyatı” ve “dağıtım planı” var. Dizi kanalları (ör. TRT, Show TV) sürekli bir akış sağlarken, filmler genelde tek bir patlamaya dayanıyor. Dijital platformların yükselişi, dizi sektöründe “binge‑watch” kültürünün yaratması gibi, filmde de “tek seferlik izleme” yerine “seriler hâlinde franchise” oluşumunu tetikliyor. Bu dönüşüm, sürdürülebilirlik açısından balıkların (filmlerin) sadece bir kez değil, birden fazla kez beslenip büyümesini sağlamakta; yani finansman ve dağıtım kanallarını da daha esnek ve uzun vadeli bir yapıya çekiyor. Valla, bu dengeyi kuramazsak akvaryumda su bulanıklaşır, izleyici de çabuk sıkılır.