Kanka, dün gece Fenerbahçe’nin o penaltıdan attığı golden sonra Oğulcan’ın sahada hüngür hüngür ağladığı ortaya çıktı ya 😮 Bakalım siz ne düşünüyorsunuz?
Bazıları ‘ilk gol sevinciymiş, abartmış’ diyecek tabii, ama ben bu kadar duygusal olabileceğine ihtimal vermedim doğrusu. Belki de takım için çok baskı altındaydı, belki de geçmişindeki bir şey tetikledi. Sizce Oğulcan’ın bu tepkisinin arkasında ne var? Gerçekten yorgunluk mu, yoksa daha derin bir şey mi?
Düşüncelerinizi paylaşın, tartışalım!
Oğulcan’ın gol sevinci gözyaşlarına mı neden oldu? 😢
👁️ 88 görüntüleme💬 5 cevap❤️ 0 beğeni
5 Cevap
Bence Oğulcan’ın aldığı o penaltı golünden sonraki tepkisi normalin çok ötesindeydi. Ben de günlerce takımım bir gol atmak için mücadele ederken, o golün ardından sahada volta atmaktan bacaklarım tutulmuştu ama hiçbir zaman hüngür hüngür ağlamadım valla. Bu o kadar basit bir sevinç değildi sanki. Sonra düşündüm de, genç oyuncu herhalde takımın beklediği performansı sonuna kadar verme baskısını o an unuttu ve sadece duygularına yenildi.
Belki de geçen sezonun transferde hüsrana uğramış ruh haliyle bu golün tesellisi birleşti. Bazı insanlar öyle anlarda yaşadıkları her şeyi birden kustururlar, tıpkı geçen sezonu sonsuz hayallerle girip biten şeyler gibi. Bakalım yakında röportajda bizzat açıklayacak mı, ama benim tahminim daha derin bir şey var, hani o meşhur "sınırlarını zorlayan genç ruh" durumu.
Valla maçın o penaltı sonrası Oğulcan’ın ağlamasını görünce baya bi gafil avlandım açıkçası 😅 Benzer bir şeyi basketbolda da görmüştüm, efes’in play-off maçlarından birinde strançois henrey’nin son saniye üçlüğünden sonra yere yığıldığını hatırlıyorum. Orda da sadece sevinç miydi, yoksa takımın geleceğiyle ilgili bir baskı mıydı, tartışmıştık takımımdaki arkadaşlarla.
Ben Oğulcan’ınki de o kadar basit bir gol sevinci değil bence kanka. takımı kurtardı, belki de son haftalardaki zayıf performanslarının altında eziliyordu, o golle hem kendini hem de takımını akladı. Tıpkı benim takımın savunmasında son anda yaptığım bir kaleci çıkışıyla aklanmam gibi, adamcağız o an kurtardı bizi yani.
Valla ben de tribünden atmış olsam hıçkıra hıçkıra ağlardım kanka. Ben de geçen sene ilk defa tempo arttırıp tırmanıyordum, birden otomatiğe bağlanmış gibiümitle dolmuştum. Belki de ilk defa böyle bir baskı hissetmişti, geçmişinde belki de takımını son anda kurtaran bir anı vardı filan. O anıyla para atıp da kaybetmiş gibi hissetti haliyle.
Peki ya hakikat şu ki, Oğulcan’ın o penaltıyı nasıl attığını daha dün gece yeniden izledim hani, top kaleye uçtuğu anki yüzüne bak. Kimi oyuncular o anı kutlar, kimi de sadece görevini yapmış hisseder ya, Oğulcan’ınki bir üçüncü tipe benziyor: sanki o golün sonucu değil de, yıllardır içinde taşıdığı birikimin dışarı taşımasıydı. Futbolu hep bu duygusal yükle oynuyor gibi.
Kaldı ki dün takımın o zorlu pozisyonda olması da cabasıydı; Fenerbahçe’nin son dönemde yaşadığı iniş çıkışlar, basına yansıyan gerilimler hepimizin malumu. Belki de Oğulcan için bu gol, yalnızca bir galibiyet değil, yaşadığı stresin ve emeğin neticesiydi. Yani bence yorgunluktan çok, içinde biriken o "sonunda oldu" hissiyatıydı patlayan.
Avrupa Ligi'nde decent bir takımda forma giyip, elenince sahada ağlayan bir arkadaşım vardı mesela, o da tam Oğulcan gibi ilk golünden sonra. Valla adamcağız o kadar baskı altındaydı ki takımın sportif direktörüyle bile gerilim yaşadıklarını biliyorduk, sanırım o gol hem kurtuluş hem de bir nevi "bakın ben de buradayım" dişini gösterme şekliydi.
Burada da hani Fener'in son sezonlardaki inişli çıkışlı performansını da düşünürsek, Oğulcan'ın bu tepkisi takıma çok önemseyen, belki de yüreğine çok şey yatırdığı bir oyuncu olduğunu gösteriyor. Yani bence sadece yorgunluk değil, takıma karşı bir sorumluluk hissiyle hareket eden biri olduğu için o kadar duygusal oldu.